امروز رفتم به
یک کلینیک دندانپزشکی، رفتم دندون جمع کنم، چندتا
دندون پوسیده گیرم اومد. با یه
مشت تاسف، یه دکتر هم دیدم که...
راست میگن که
ملا شدن آسونه اما آدم شدن سخته،
تو این کلینیک
هرروز 4-5 فقط دندون میکشن..فقط 4-5...مطب این دکتر
هم میفته روبروی درمانگاه درست
اون سمت خیابون..
از کجا بگم...از
اون آقایی بگم که دکتر سر 5000تومن باهاش دعوا
داشت؟!!!یا از اون پیرزنی که بسختی
راه میرفت و در حالی که بیحسی
رو زده بود باید میرفت اونور خیابون به مطب آقای دکتر
فقط بخاطر اینکه
دقیقا ساعت 5شده و این آقای دکتر باید بره مطبش...
چند وقت پیش سر
تعرفه و قیمت و چمیدونم سر همینجور چیزا با منشی
بحث میکرد که همه حساب کتابا به
هم ریخته و نمیصرفه و .. مریضا
همون مطب بیان بهتره...آخه انصافه که از ریشه های
یه دندون یدونه رو
بذاره و بگه بیا مطبم جراحی کنم؟؟ نمیدونم شاید واقعا احتیاج به
امکاناتی داشته که
تو کلینیک موجود نبوده..ولی...خوب این یکی
هیچی...اون مریضی که بهش گفت کارت اینجا
راه نمیفته بیا مطبم...و من
کمتر از یک ساعت بعد اونو تو یه درمانگاه دیگه دیدم که
تو نوبت منتظر بود
تا دندونشو بکشه...درحالی اون درمانگاه اصلا امکانات بهتری
نداشت..
بگم از اون خانمی
که لثه اش پاره شد؟!! یه کم حالش بد شد..حتی دکتر
حالشو نپرسید...یکی باید
دستشو میگرفت...
واقعا
جای تاسف داره.چی میشه که ما آدما، اینجوری آدمیت رو فراموش
میکنیم!؟
امیدوارم این
پست فقط شمارو یاد دندون جمع کردن برای این ترم نندازه...
انشاالله که هممون دکتر های
با اخلاقی بشیم..همونطور که برای
ملاشدن تلاش میکنیم، آدم شدن یادمون نره.آمین.